امید بی‌پایان (سادومازوخیسم از منظر روانکاوی رابطه‌ای)

بیمار، در کشاکش زندگی، بارها با کورسوی امید وارد رابطه‌ای تازه می‌شود؛ به‌امید آن‌که شاید این‌بار، دیگری همان کسی شود که همواره نیاز داشته است. او به جستجوی ابژه‌ای ادامه می‌دهد که بتواند گذشته را جبران کند و فقدانی کهنه را پایان بخشد. اما ابژه متمایز از اوست و همین تمایز، به ناکام‌شدگی و رنج او دامن می‌زند. آن‌گاه امید به خشم می‌پیوندد و رنج، در چرخه‌ای سادومازوخیستی، تداوم می‌یابد. آن‌چه در این چرخه پنهان می‌ماند، سوگی است که هنوز مجال تجربه و یکپارچه‌شدن نیافته است؛ سوگ والدینی که یا بیش از اندازه آسیب زده‌اند یا به اندازۀ کافی در دسترس نبوده‌اند. مارتا استارک این چرخه را در بستر روانکاوی رابطه‌ای و بین‌ذهنیتی بازتعریف می‌کند. از این منظر، سادومازوخیسم نه صرفا پویشی درون‌روانی، بلکه سازمان‌یافتگی‌ای رابطه‌ای است. میدان تحلیلی جایی است که این سازمان یافتگی بار دیگر در رابطۀ میان دو ذهن زنده می‌شود؛ جایی که تحلیل‌گر نیز از آن بیرون نمی‌ایستد، بلکه در فرایند هم‌آفرینی تجربه مشارکت دارد. در تجربۀ دیگری حاضر، پاسخ‌گو و به ‌رسمیت شناس، امکان آن فراهم می‌شود که تکرار به تجربه‌ای تازه بدل شود. در این نقطه، می‌توان برای آن‌چه هرگز وجود نداشته است، سوگواری کرد و از جستجوی بی‌پایان دست کشید. شاید در همین فرایند، نیاز به چنگ‌زدن بتواند به ظرفیت رها کردن تبدیل شود؛ ظرفیتی برای پذیرفتن محدودیت، فقدان و دیگری متمایز. امید بی‌پایان در ژرف‌ترین سطح خود، تأملی است بر امکان گذر از چنگ‌زدن به امید و رسیدن به ظرفیت رها کردن.